Μία προσευχή για ασθένεια

Προσευχή για ασθένεια για να μας έχει ο Θεός καλά

Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της Αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ο ποιητής των άνω και των κάτω και πάντων των όντων, εμφανών και αφανών, ο δους εξουσίαν και δύναμιν τοις Σοις μαθηταίς και Αποστόλοις θεραπεύειν πάσαν νόσον και πάσαν ασθένειαν επειγομένην τοις ανθρώποις, επάκουσον και εμού του αμαρτωλού εν τη ώρα ταύτη και δίωξον και εξάλειψον εκ του δούλου Σου (δείνος) παν πονηρόν και ακάθαρτον και πάσαν πονηράν ασθένειαν και επιβουλήν του αντικειμένου.

Δι’ ευχών και δεήσεων των αγίων Σου ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, Μάρκου και Λουκά, Φιλίππου και Ματθαίου, Ιωάννου και Θωμά, Ανδρέου και Ιακώβου και πάντων των αγίων Αποστόλων και των εβδομήκοντα των καταβαλόντων τον άρχοντα του αιώνος τούτου, τουτέστι τον διάβολον, όπως δραπετεύση και εκκρυβή εις τόπον ητοιμασμένον αυτώ και πάσι της μετ’ αυτού και ουδέν της αδικίας αυτού αδικήσει τον δούλον Σου τούτον.

Επακούσατε ουν, Άγιοι Απόστολοι, εμού του δεομένου εν τη ώρα ταύτη και περιφυλάξατε τον δούλον υμών (τάδε) από πάσης επηρείας δαιμονικής, δια του ονόματος του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Γρηγορίου Δεκαπολίτου

Ο Θεός αναμένει και αγκαλιάζει τον καθένα που μετανοεί….

Ο Θεός αναμένει και αγκαλιάζει τον καθένα που μετανοεί….

Ο Θεός αναμένει και αγκαλιάζει....

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας και Λαυρεωτικής.

Δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, και αναγνώσαμε στη θεία Λειτουργία την παραβολή του ασώτου υιού. Οι Κυριακές αυτές του Τριωδίου και οι πέντε της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, είναι οι βαθμίδες της πνευματικής κλίμακας, που μας ανεβάζει στην μεγάλη εορτή του Πάσχα.

Την προηγούμενη Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου πήραμε για εφόδιο στην πνευματική μας πορεία την ταπεινοφροσύνη, ενώ σήμερα ανεφοδιαζόμαστε με άλλη μία αναγκαία αρετή, τη μετάνοια. Χωρίς ταπεινοφροσύνη δεν μετανοούμε και χωρίς μετάνοια δεν σωζόμαστε.

Η παραβολή του ασώτου υιού είναι η συμπύκνωση της διδασκαλίας των τεσσάρων Ευαγγελίων, διότι βεβαιώνει ότι ο Θεός μακροθυμεί και περιμένει, δέχεται και συγχωρεί, αναμένει και αγκαλιάζει τον καθένα που μετανοεί και επιστρέφει. Αυτή η παρήγορη για όλους αλήθεια μας υπενθυμίζει ότι ο δρόμος της επιστροφής είναι πάντα ανοικτός.
Ο πατέρας της παραβολής του ασώτου υιού είναι ο Θεός, ο Οποίος ανέχεται τα παιδιά του να αποστατούν• να φεύγουν, να ζουν ασώτως• να σπαταλούν την πατρική περιουσία, να εξαθλιώνονται, να πεινούν και να κοιμούνται με τους χοίρους. Είναι ο Πατέρας που δεν κουράζεται να κρατά ανοικτή την αγκαλιά Του, ξέροντας πως ο καθένας, όσο κι αν ξεπέσει, μέσα του διατηρεί τη συνείδηση πως έχει την ίδια ουσία με τον Πατέρα και διατηρεί τη μνήμη της ασφάλειας και της θαλπωρής του πατρικού σπιτικού. Αυτή η βεβαιότητα ενισχύει τη δύναμη της αφύπνισης και της υπαρξιακής κραυγής «αναστάς, πορεύσομαι προς τον πατέρα μου».

Όταν ο άσωτος ξαναβρίσκει τον εαυτό του και επιστρέφει στο πατρικό σπίτι, τότε πραγματικά ανασταίνεται. Ανάσταση είναι ο γυρισμός του ανθρώπου, που έφυγε από το δρόμο του Θεού. Γι’ αυτή την ανάσταση, ο Θεός όχι μόνο περιμένει, αλλά και γίνεται άνθρωπος, και παίρνει επάνω του τον άνθρωπο και πεθαίνει ως άνθρωπος και ανασταίνεται ως Θεός, για να αναστήσει μαζί του τον άνθρωπο.

Το πατρικό σπίτι γίνεται τότε ο τύπος και η εικόνα της αληθινής ζωής και κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό στη Βασιλεία Του. Η εμπειρία των Αγίων μας βεβαιώνει γι’ αυτήν την πραγματικότητα.

Η επανασύνδεση με τον Θεό κάνει την μετάνοια να γίνεται βαθύ βίωμα και πνευματική εμπειρία της χάριτος του Θεού που θεραπεύει από την αρρώστια της αμαρτίας. Τότε ο αγώνας αποκτά άλλο νόημα και άλλη δυναμική. Αυτό σημαίνει ότι, έστω και αν οι πτώσεις και οι αδυναμίες μας είναι πολλές, δεν μας βυθίζουν πλέον στην απόγνωση. Τα πάθη και τα λάθη μας αν είναι μεγάλα, μας ταλαιπωρούν αλλά δεν μας τρομάζουν πια. Οι ενοχές μας, όσο βαριές και αν είναι, δεν μας συνθλίβουν ψυχικά, διότι η Χάρη του Θεού μας μεταμορφώνει υπερβαίνοντας την αμαρτωλότητά μας.

Αγαπητοί μου αδελφοί,
Ο σημερινός άνθρωπος ζει σε εξορία και αποξένωση από τον Θεό, καθώς σπαταλά τα ποικίλα χαρίσματά του ασώτως χωρίς όρους και όρια. Ζει σαν να μην υπάρχει Θεός, και τότε η τραγωδία της εξορίας του γίνεται πιο πικρή. Στην προσπάθειά του να γευθεί και να απολαύσει τη ζωή και να αποκτήσει πολλά, συνήθως το πληρώνει ακριβά.

Η ευαγγελική παραβολή που ακούσαμε και η υμνολογία της κατανυκτικής περιόδου που διανύουμε μας βοηθούν να ξαναδούμε την πνευματική μας κατάσταση μέσα απ’ αυτήν την προοπτική. Αρκεί να νοσταλγήσουμε τη χαμένη χαρά της όντως ζωής, που θα γευθούμε επιστρέφοντας στον οίκο του Πατρός, που είναι η Εκκλησία και μας χωράει όλους. Αμήν.

Απλά, τί είναι Αγάπη;

Η Καλημέρα μας με Αγάπη, είναι Δώρο Ανεκτίμητο.

Καλημέρα Φίλοι μου.
Αγάπη δεν είναι να δίνεις,
αλλά να δίνεσαι.

Απλώς κάνουμε ότι μας αρέσει.

Κυρίες και Κύριοι.

Είμαστε εδώ με αίσθηση καθήκοντος, και τίποτα δεν μπορεί να σας πείσει ότι κάνουμε αυτό που πρέπει, άλλωστε ούτε εμείς είμαστε πεπεισμένοι. Απλώς κάνουμε ότι μας αρέσει. Περιμένουμε να δούμε τις επισκέψεις των νέων Φίλων μας να επαναλαμβάνονται έτσι ώστε να νοιώθουμε πως είμαστε υπόλογοι  προόδου.

Καλή και Παραγωγική πλοήγηση.

Ιωάννης ό Φίλος.
Μάιος 2018